حضرت موسی بن جعفر علیه السلام از پدران گرامیش از حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام نقل فرمود که: روزی شخص نابینایی اجازه ورود خواست. فاطمه علیهاسلام برخاست و چادر به سر کرد. رسول خدا فرمود:« چرا از او رو می‌گیری، او که تو را نمی‌بیند؟» فاطمه عرض کرد:« او مرا نمی‌بیند، اما من که او را می بینم. و او اگر چه مرا نمی‌بیند ولی بوی مرا که حس می‌کند

امیرالمومنین علی (علیه السلام) فرمودند :
روزی من و فاطمه نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) رفتیم . پیامبر سخت می‏گریستند . من گفتم : « پدر و مادرم فدای شما باد؛ چرا گریه می‏کنید؟!»
رسول خدا فرمودند : «در شب معراج زن‏هایی از امت خود را دیدم که در عذاب شدیدی بودند . از دیدن وضع آنها بسیار اندوهگین شده‏ام .»
فاطمه (علیهاالسلام) عرض کردند : «پدر جان ! عمل آن زنان چه بود که به عذاب مبتلا شده بودند ؟»
رسول خدا فرمودند : « زنی را به موهایش آویخته بود و مغز سرش در آتش می‏جوشید . او در دنیا موی خود را از مردان نمی پوشانده .
زنی را به زبانش آویخته بودند و آب جوش در حلقش می‏ ریختند . او در دنیا شوهرش را اذیت می‏کرده . زنی را با پا در تنوری از آتش آویخته بودند چرا که بدون اجازه شوهر از خانه‏ اش بیرون می‏رفته . زنی گوشت خودش را می خورد و در زیر پایش آتش برافروخته بودند . او در دنیا خود را برای مردان زینت می داده است .
دست‏ های زنی را به پاهایش بسته بودند و مارها و عقرب‏ها بر او مسلط بودند . او در دنیا طهارت را مراعات نمی‏کرده و نماز را خوار می شمرده است .
زنی کور و کر و لال در تابوتی از آتش بود و مغز سرش از بینی اش خارج می شد و بدنش از جذام و برص ، پاره پاره شده بود.  او از زنا بچه دار شده و بچه را به شوهرش نسبت می‏داده است .
زنی گوشت تن خود را با قیچی پاره پاره می کرد . او در دنیا خود را در اختیار مردان قرار می داده است .
زنی صورت و بدنش در آتش بود و روده های خود را می خورد . او در دنیا برای زنا وساطت می کرده .
زنی سرش چون خوک و بدنش چون خر بود و هزاران هزار از انواع عذاب بر او می‏ بارید . او زنی بوده سخن چین و دروغ پرداز .
زنی به صورت سگ بود و آتش از دهانش خارج می‏شد و ملائکه با گرزهای آتشین بر سرش می‏کوفتند . او در دنیا زنی بوده آوازه خوان و حسود .»
آنگاه رسول خدا فرمودند : « وای بر آن زنی که شوهرش از او خشمگین باشد و خوشا به حال آن زنی که شوهرش از او راضی باشد .»

منبع:بحار الانوار، ج 103، ص 245، ح